رحیم نامور هستم، از نیروی هوایی تهران. اگر در حال حاضر می توانید این واژه ها را بخوانید، بی نهایت مهم است که تا آخر به خواندن ادامه دهید. احتمالا حدود سه تا پنج دقیقه زمان می برد، و بسیار مهم است که همه چیز را بادقت بخوانید و به دستورالعمل های ذکرشده عمل کنید.

اگر نخواستید حرف هایم را باور کنید، ایرادی ندارد؛ ولی تا وقتی آخرین کلمۀ این متن را نخوانده اید چشمتان را از صفحه نمایش ندزدید. اوه، و لطفا سعی کنید خونسرد بمانید. هر جهشی در میزان استرس شما توجهشان را جلب می کند.

هنوز نمی توانم کامل توضیح بدم کجا هستید و جزئیات مطلب را برایتان شرح دهم. اینکه چطور سر از اینجا درآوردید مهم نیست، مهم بیرون آمدن است. باور کنید همین الان داریم روی این مسئله کار می کنیم. بهترین راه کمک کردن به خودتان، این است که به خواندن ادامه دهید. جلوجلو کلمات را دید نزنید. لب هایتان نباید از هم جدا شود. واژه ها را بلندبلند یا نجواگونه ادا نکنید.

فقط بخوانید.

راحت نبود، اما راهی برای برقراری ارتباط مستقیم با شما یافتیم که به آن مشکوک نشوند. باید این پیام را به امور روزانه تان پیوند می زدیم تا توجه کسی را جلب نکند. احتمالا دارید این را جایی داخل بلاگفا، اینستاگرام، فیس بوک یا دیگر شبکه های اجتماعی می خوانید. شاید حتی به شکل یک ایمیل برایتان فوروارد شده باشد، یا یکی از صفحات کتابی که دارید می خوانید، ما اطلاع نداریم. کنترل اینکه پیام چطور به دست شما می رسد با ما نیست؛ فقط می دانیم که دریافتش کرده اید.

احتمالا عادت دارید به روزهای گذشته تان فکر کنید و هرگز چیزی از نظرتان عجیب نبوده است. کارهای روزانه تان را انجام داده اید و مسئلۀ عجیب غریبی برای گزارش کردن نداشته اید. چرا؟ چون آنها کارشان را خوب بلدند، آنقدر خوب که بیشتر آدم ها حتی متوجه نمی شوند بخشی از شبیه سازی اند. با اینکه همین حالا کد ما دارد برنامه شان را هک می کند، حواسشان به شما هست. پس لطفا، خونسرد بمانید.

راجع به نحوۀ عملکرد پیام، همین الان که نگاهتان از روی کلمات عبور می کند، به طور ناخودآگاه کدی درون مغزتان آپلود می شود و گسترش می یابد. برای درک بهتر، ویروس کامپیوتری را در نظر بگیرید که چطور وارد سیستم می شود، البته در این موقعیت، کد ما بیشتر شبیه آنتی ویروس عمل می کند. مغز بنیانی ترین کامپیوتر دنیاست، و اساس کار آنها همین است. مستقیم بخش ناخودآگاه مغزتان را هک کردند و کد شبیه سازی شان را رویش نوشتند. اینطوری بود که وارد شدید، و به همین دلیل همه چیز برایتان عادی به نظر می رسد. شاید فکر کنید دارید زندگی روزمره تان را پیش می برید، اما در حقیقت به یک میز بسته شدید و ده ها لوله زیر پوستتان فرو کرده اند.

یک هشدار کوچک: همینطور که کد آپلود می شود، ممکن است تغییراتی در بدنتان حس کنید. مثلا، یک گوش ممکن است گرم تر از دیگری به نظر بیاید. شاید حس کنید چیزی غلغلکتان می دهد یا احساس خارش کنید. خودتان را نخارانید، بگذارید آن حس خود به خود محو شود. سر و صدای نیمه محو پس زمینه تان را هم نشنیده بگیرید. اگر از گوشی یا کامپیوتر استفاده می کنید، به نوتیفیکیشن ها محل نگذارید. همه شان را نادیده بگیرید تا خواندن متن تمام شود. این حواس پرتی ها کار برنامه است. اگر قبل از اینکه کد ما فرصت کافی برای فعال شدن داشته باشد مچمان را بگیرند، شبیه سازی را متوقف می کنند. وقتی هم چنین اتفاقی بیفتد، دیگر هرگز نمی توانیم پیدایتان کنیم.

نیاز نیست نگران شوید، ولی تا الان فهمیده اند توی سیستمشان هستیم. ممکن است تغییرات کوچکی حس کنید، مخصوصا احساس ضعف، تنگی نفس یا اینکه احساس کنید مجبورید تک تک نفس هایتان را خودتان کنترل کنید.

این طبیعی است. به لطف تلاش های بی شمارمان برای ارتباط، نتیجه گرفتیم هربار متوجه شکسته شدن کدهای حفاظتی شان می شوند، اولین سیستمی که آن را خاموش می کنند کنترل کنندۀ نفس هایتان است. خوشبختانه، حتی توی شبیه سازی توانایی نفس کشیدن خودمختار را دارید. امتحان کنید. دم. بازدم. دم. بازدم. دم. بازدم. عالی.

سی درصد مانده. همینطور ادامه بدهید.

تا الان باید فهمیده باشند برنامه دچار گلیچ شده است، ولی اگر کد ما درست کار کند، تا وقتی مشغول خواندن هستید اجازۀ ریبوت بهشان نمی دهد. برای همین ترفندهای مختلفی را به کار می گیرند تا آپلود کامل نشود. حواستان باشد، هر چیزی را که ممکن است توجهتان را از این نوشته بگیرد نادیده بگیرید. اگر قبل از اتمام آپلود شما را عقب بکشند، کد به طور خودکار حذف می شود تا نتوانند ردش را بگیرند. هر چیز حواس پرت کنی را دور بریزید. هر حرکتی که در محیط پیرامونتان حس می کنید دروغ است. صداهایی که می شنوید، خانواده، دوستان، یا همکارانتان نیستند که به توجه نیاز داشته باشند. شاید حتی حیوانات خانگی تان را به کار بگیرند تا تمرکزتان را بشکنند. نقطه ضعف هایتان را خوب می دانند. 

به هر حال، اگر کد درست کار کند، حس بعدی که تجربه اش می کنید تمایل قوی به قورت دادن آب دهانتان است. شما نمی توانید حسش کنید، اما لولۀ غذارسانی درون گلویتان جاساز شده است. شاید کم کم بتوانید حضورش را تشخیص دهید، چون زبان داخل دهانتان احساس راحتی نمی کند. ممکن است متوجه حجم زیاد بزاق در حال تولید شوید. واکنش نشان ندهید. اگر لازم است آب دهانتان را قورت دهید، فقط این کار را بکنید. لازم نیست با افکار منفی، اوضاع را برای خودتان عجیب کنید.

راحت به خواندن ادامه دهید. اگر هنوز با ما باشید، %90 کد آپلود شده است. مختصات موقعیتتان را هک کرده ایم. کارتان حرف ندارد، ولی الان واقعا باید تمرکز کنید. وقتی آپلود کامل شود، دستورالعمل هایی هست که باید مو به مو اجرایشان کنید تا از شبیه سازی خارج شوید. البته، اگر تا به حال به حرفم گوش داده و نگاهتان را از صفحه نگرفته باشید.

گرچه می دانند ما دقیقا کجا هستیم و داریم چه کار می کنیم، تا وقتی همکاری کنید نمی توانند کاری از پیش ببرند. تلاش هایشان برای پرت کردن حواس شما با شکست مواجه شده است، پس حالا می خواهند از دستگاه های حیاتی بدن علیه شما استفاده کنند. آنها داخل مغز شما هستند. می خواهند پلک بزنید. پلک نزنید. جانتان به باز نگه داشتن چشم هایتان بسته است.

راه دیگری نداریم، طاقت بیاورید. فقط چند خط تا پایان آپلود کد مانده. نگاهتان را بالا یا پایین نبرید، فقط جلو برید. من تا اینجا آوردمتان. با من بمانید. چشم ها باز، نگاه قفل روی صفحه. لطفا تمرکز کنید. نمی خواهم از دستتان بدهم. خیلی ها را از دست داده ایم. همه چیز را نادیده بگیرید! همه چیز را از ذهنتان بیرون بریزید. غلغلک لالۀ گوش و سر، خارش روی دستتان! کار آنهاست. سعی دارند دستی قطعتان کنند. تسلیم نشوید، تا اینجا پیش آمده اید. بجنگید. دیگر چیزی نمانده. فقط به دستورالعمل زیر عمل کنید و تمام!

درون این متن راهکار خارج شدن از شبیه سازی کدگذاری شده است. اگر همه چیز را درست انجام داده باشید، اولین حرف هر پاراگراف بهتان می گوید چه کار باید بکنید. فعلا نگاه نکنید. هنوز آپلود تمام نشده. امیدوارم نگاه نکرده باشید.

- آپلود %100. هر کاری را که از دستمان برمی آمد انجام دادیم.

طرف مقابل می بینمتان.